Vanochtend werd ik wakker zoals altijd. In mijn lichaam voelde ik nog het vertrouwde mannelijke kader waarin ik leef, maar daaronder was zij al aanwezig. Niet luid, niet dwingend — meer als een zachte onderstroom. Elise was er al.

Ik begon de dag rustig. Onder de douche nam ik de tijd. Het water hielp me landen in mijn lichaam en terwijl ik me verzorgde, voelde ik hoe de spanning langzaam weggleed. Ik bewoog bewuster, zachter. Bij het aanbrengen van crème en het verzorgen van mijn handen en gezicht merkte ik: dit is geen haastige handeling, dit is aandacht. Dit is de eerste stap.

Na het aankleden koos ik iets vertrouwds, maar met een kleine verschuiving. Iets subtiels dat niemand ziet, maar wat voor mij alles verandert. Dat moment voelde als een stille belofte: vandaag mag Elise ruimte krijgen.

In de loop van de ochtend veranderde mijn houding. Mijn schouders zakten iets, mijn ademhaling werd rustiger. Ik nam even de tijd bij de spiegel. Ik keek niet kritisch, maar nieuwsgierig. Toen ik haar naam in gedachten uitsprak — Elise — voelde dat niet vreemd. Het voelde juist juist.

Later op de dag begon de zichtbare transformatie. Ik nam de tijd voor mijn haar, voor lichte make-up. Geen masker, geen overdreven verandering, maar verfijning. Elk detail voelde als een bevestiging. Bij het aantrekken van mijn outfit — vrouwelijk, elegant, zorgvuldig gekozen — voelde ik iets verschuiven. Niet alsof ik iemand anders werd, maar alsof ik dichter bij mezelf kwam.

De schoenen maakten het af. Even oefenen, even voelen hoe ik beweeg. Mijn passen werden kleiner, bewuster. Ik voelde mezelf groeien in vertrouwen. Elise stond daar. Volledig.

Ik nam even de tijd om te zitten, te leunen, te staan. Om haar te zien. Om mezelf toe te staan trots te zijn. Dit was geen spel, geen fantasie — dit was expressie. Ik voelde rust, geen spanning. Alsof alles even op zijn plek viel.

Mijn dag begint nu ben ik Elise
Ik ben man.
Ik ben Elise.
En samen ben ik mezelf.