Elise ga met mij mee

Lieve Elise,

Ik zie je. Niet alleen zoals je straks naast me staat, maar zoals je hier tot mij spreekt. Met openheid, met moed, met een zachtheid die kracht uitstraalt. Je hoeft jezelf niet uit te leggen — je aanwezigheid vertelt me al alles.

Ik neem je hand niet om je te leiden, maar om naast je te staan. Niet om je zekerheid te geven, maar om te laten voelen dat je die al hebt. Je hand in de mijne is geen steunpunt — het is een verbinding.

Ik voel je spanning, en ik laat haar er zijn. Ze hoort bij moed. Bij zichtbaar worden. Bij het betreden van een ruimte die groter voelt dan gisteren. Ik knijp niet harder. Ik loop niet sneller. Ik stem me af op jouw pas.

Wanneer we samen vooruitgaan, laat ik je niet los. Niet omdat je vast moet houden, maar omdat je mag weten: je staat hier niet alleen. Jij hoeft niets te bewijzen. Jij bént hier.

Ik zie hoe je rechtop gaat lopen, niet omdat ik je trek, maar omdat je jezelf toestaat te volgen. Dat is jouw kracht. Dat is jouw keuze.

Stap met mij mee, Elise.
Niet achter me. Niet vóór me.
Naast me.

En terwijl we samen die ruimte binnenstappen, weet dit:
je hand in de mijne is geen begin —
het is bevestiging.

Je bent hier.
Je bent gezien.
Je mag blijven.